Prawo Harcerskie

 

 

Prawo Harcerskie

 

1. Harcerz sumiennie spełnia swoje obowiązki wynikające z Przyrzeczenia Harcerskiego.

2. Na słowie Harcerza polegaj jak na Zawiszy.

3. Harcerz jest pożyteczny i niesie pomoc bliźnim.

4. Harcerz w każdym widzi bliźniego, a za brata uważa każdego innego Harcerza.

5. Harcerz postępuje po rycersku.

6. Harcerz miłuje przyrodę i stara się ją poznać.

7. Harcerz jest karny i posłuszny rodzicom i wszystkim swoim przełożonym.

8. Harcerz jest zawsze pogodny.

9. Harcerz jest oszczędny i ofiarny.

10. Harcerz jest czysty w myśli, w mowie i uczynkach, nie pali tytoniu i nie pije napojów alkoholowych.

 

 

Pierwsze wersje Prawa Harcerskiego (Skautowego) oraz Przyrzeczenia Harcerskiego (Skautowego) zaczęły powstawać na początku XX wieku. Polskie Prawo wzorowane było na tekście opracowanym przez Roberta Baden-Powella z roku 1907. Początkowo Prawo Skautowe pod redakcją Andrzeja Małkowskiego miało 9 punktów, punkt 10 został dodany w roku 1912. Istotne zmiany wprowadzone zostały przez Naczelną Radę Harcerską w sierpniu 1919 roku. Słowa „skaut, skautowe” zamieniono na „harcerz, harcerskie”.  W prawie niezmienionej wersji Prawo funkcjonowało do 1945 roku.  Później zmieniane było jeszcze kilkakrotnie – głównie z przyczyn zmian ustrojowych w Polsce.
Wersja ostateczna Prawa i Przyrzeczenia funkcjonująca do dziś została zatwierdzona w roku 1995 na Nadzwyczajnym Zjeździe ZHP w Poznaniu.

 

 

Zarówno Prawo jak i Przyrzeczenie wskazują każdemu Harcerzowi i Zuchowi drogę, którą należy podążać by dojść do wymarzonego przez siebie celu. Drogę może nie łatwą i nie krótką, ale godną i pełną niezapomnianych przygód w gronie przyjaciół.

 

 

 

Opracowała: dh. Magdalena Szczepańska